ΕΡΕΥΝΑ ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ


f3

Ας αρχίσουμε την έρευνα μας με τον όρο »Τζιχαντισμός»

Ο Τζιχαντισμός (επίσης γνωστός ως τζιχαντιστικό κίνημα ή κίνημα του τζιχάντ) είναι μια έννοια αναφερόμενη στο κοράνι, η οποία θεωρεί ότι οι μουσουλμάνοι έχουν καθήκον να μεταδώσουν τη μουσλουμανική θρησκεία με τη βία ή χωρίς.

paidia-tzixantistes

Ο Τζιχαντισμός είναι η ιδεολογία των Μουτζαχεντίν (ενόπλων πολεμιστών) και των Ισλαμιστών τρομοκρατών, ενώ αυτή η ιδεολογία άκμασε από τα τέλη του 20ου αιώνα και έπειτα. Από την δεκαετία του 1990 αντιπροσωπεύεται από την τρομοκρατική οργάνωση Αλ Κάιντα, ενώ το τελευταίο διάστημα η οργάνωση Ισλαμικό κράτος, που δρα στη Συρία και το Ιράκ, ακολουθεί ακόμα πιο ριζοσπαστικές μεθόδους με αποτέλεσμα να θεωρείται πιο ακραία και από την Αλ Κάιντα.

children soldiers avgi 1

Οι τζιχαντιστές θεωρούν ως εχθρούς τους τους Χριστιανούς, τους Εβραίους, τους Παγανιστές, τους Άθεους, τους Ινδουιστές, τους Βουδιστές και άλλες διαφορετικές θρησκευτικές, ομάδες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στο Συριακό εμφύλιο πόλεμο, στρέφονται εναντίον των Σιιτών μουσουλμάνων και των Αλεουτιών.

 Και ας ανατρέξουμε λίγο ποιο παλιά όμως και να δούμε τι είναι η Αλ κάιντα.

H αναφερόμενη με το όνομα Αλ Κάιντα (μετάφραση: «το ίδρυμα» ή «η βάση»), γνωστή και ως Αλ Κάεντα είναι ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση Ισλαμιστών που πρωτοεμφανίσθηκε δημόσια το 1989, προερχόμενη από το «Μεκτά Αλ Κιντεμάτ» που αποτελούσε «το κεντρικό γραφείο» των Αφγανών μουτζαχεντίν.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η Αλ Κάιντα αποτελεί σήμερα ένα διεθνές τρομοκρατικό δίκτυο, στο οποίο συμμετέχουν πολλές άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις με πολυπληθή μέλη συστρατευμένων εξτρεμιστών, περισσότερο Αράβων και Αφγανών. Το δίκτυο αυτό θεωρείται υπεύθυνο για μεγάλο αριθμό τρομοκρατικών επιθέσεων στον δυτικό κόσμο, με γνωστότερες όλων τις επιθέσεις στις ΗΠΑ την 11η σεπτεμβρίου του 2001 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της Νέας Υόρκης, τις επιθέσεις στις αμερικανικές πρεσβείες Χωρών της ανατολικής Αφρικής το 1998, τη βομβιστική επίθεση στους Πύργους Κομπάρ στη Σαουδική Αραβία το 1996 κ.ά.
Παρακλάδια της οργάνωσης αυτής υπολογίζεται πως υπάρχουν σε 55 χώρες του κόσμου.

Ο αρχηγός της Αλ Κάιντα, Αϊμάν Αλ Ζαουάχρι, καταδίκασε το Ισλαμικό Κράτος και τον ηγέτη του, Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι, ως «μη νομιμοποιημένους», τονίζοντας ωστόσο ότι οι μαχητές της οργάνωσης θα στηρίξουν το Ι.Κ. στη μάχη κατά της Δύσης σε Συρία και Ιράκ.
Ο αρχηγός της Αλ Κάιντα, Αϊμάν Αλ Ζαουάχρι, καταδίκασε το Ισλαμικό Κράτος και τον ηγέτη του, Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι, ως «μη νομιμοποιημένους», τονίζοντας ωστόσο ότι οι μαχητές της οργάνωσης θα στηρίξουν το Ι.Κ. στη μάχη κατά της Δύσης σε Συρία και Ιράκ.

Τι είναι όμως οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και τι θέλουν ακριβός;

Το Ισλαμικό Κράτος είναι μια στρατιωτικο-πολιτική τρομοκρατική οργάνωση, η οποία ανακήρυξε στις 29 Ιουνίου 2014 την ίδρυση Χαλιφάτου στις περιοχές που ελέγχει στο Ιράκ και τη Συρία. Η δημιουργία αυτής της οργάνωσης ανέρχεται στο 2006, όταν η Αλ Κάιντα στο Ιράκ δημιουργεί με 5 άλλες ομάδες τζιχαντιστών το Συμβούλιο των μουτζαχεντίν στο Ιράκ. Αυτό το Συμβούλιο ανακήρυξε, την ίδια χρονιά, τη δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ.
Το 2012 το ΙΚ αρχίζει να εξαπλώνεται στη Συρία και το 2013 μετονομάζεται σε Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, στα αγγλικά ονομάζεται ISIS, γνωστό επίσης ως Daech.

Με το μαύρο χρώμα είναι η περιοχή που καταλαμβάνει το Ισλαμικό Κράτος.
Με το μαύρο χρώμα είναι η περιοχή που καταλαμβάνει το Ισλαμικό Κράτος.

Το 2014 το ISIS καταλαμβάνει τη Μοσούλη και ανακοινώνει την ίδρυση του Χαλιφάτου ενώ ο Abou Bakr al-Baghdadi αυτοανακηρύσσεται Χαλίφης, διάδοχος του Μωάμεθ. Το ISIS αρχίζει τη διαμάχη με την Αλ Κάιντα. Ωστόσο, η επίδρασή του εξαπλώνεται σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο και ελέγχει και άλλες ομάδες τζιχαντιστών, όπως είναι το Μπόκο Χαράμ στην Νιγηρία, ομάδες στο Σινά της Αιγύπτου (όπου έριξαν πρόσφατα το ρωσικό αεροπλάνο), στο Λίβανο, στην Αλγερία και στην Υεμένη.

Abou Bakr al-Baghdadi
Abou Bakr al-Baghdadi

Το Ισλαμικό Κράτος ή ISIS έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από πολλά κράτη και βρίσκεται στο στόχαστρο του ΟΗΕ, της Αραβικής Ενωσης, των ΗΠΑ και της ΕΕ ενώ θεωρείται υπεύθυνο για εγκλήματα πολέμου, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για εθνοκάθαρση και γενοκτονία.
Πραγματοποιεί επίσης, συστηματικά, επιθέσεις και ανατινάζει διάσημες αρχαιτότητες στις περιοχές που ελέγχει.

Από τον Αύγουστο του 2014, μια διεθνής συμμαχία 22 χωρών παρεμβαίνει στρατιωτικά εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

 

Πόσο μεγάλο θέλουν το Ισλαμικό Κράτος
Το Ισλαμικό Κράτος είναι ένα κίνημα σαλαφιστών τζιχαντιστών, ιδιαίτερα εχθρικό στους σιίτες. Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ένα μουσουλμανικό κράτος που θα ξεκινάει από την Βόρεια Αφρική και θα φτάνει στην κεντρική Ασία.

Υπάρχουν διαφορές μεταξύ του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα. Η Αλ Κάιντα πιστεύει ότι το τζιχάντ πρέπει κυρίως να στραφεί εναντίον των ΗΠΑ, του Ισραήλ, των δυτικών χωρών και των συμμάχων τους. Από την πλευρά του το Ισλαμικό Κράτος πιστεύει ότι ο βασικός εχθρός είναι το Ιράν και οι σιίτες. Τ0 2006 έγιναν πραγματικές μάχες ανάμεσα στην Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος.

 

Η στρατηγική του Ισλαμικού Κράτους
Η στρατηγική του δεν είναι τυχαία, δεν εξαρτάται μόνο από τις περιστάσεις, ούτε βασίζεται πάνω σε ένα συναίσθημα καταστροφής και βίας. Βασίζεται πάνω σε μια μακροχρόνια σκέψη, η οποία εγγράφεται στην ιστορία των τζιχαντιστικών κινημάτων. Γι’αυτό και το συγκεκριμένο κίνημα έκανε τα πάντα για να μετουσιωθεί σε κράτος.
Το Ισλαμικό Κράτος ακολουθεί μια στρατηγική που διαμορφώθηκε από τις ισλαμιστικές ιδεολογίες από το 2000 και διαχύθηκε παγκόσμια μέσα από το ίντερνετ. Ένα βιβλίο δημοσιεύτηκε το 2002 κάποιου Abu Bakr al-Naji με τίτλο «Η διοίκηση της αγριότητας», και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Ο συγγραφέας εξηγεί τη στρατηγική με την οποία οι ομάδες των τζιχαντιστών θα μπορέσουν να κυριαρχήσουν εδαφικά απέναντι στα αραβικά και μουσουλμανικά καθεστώτα από την μία και απέναντι στους Αμερικανούς  και τους Δυτικούς από την άλλη.

Πώς θα καταλάβουν τον κόσμο
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι προκαλώντας ένα τεράστιο κύμα βίας στις μουσουλμανικές χώρες, οι τζιχαντιστές θα κατορθώσουν να αποδυναμώσουν τις κρατικές δομές και να επιβάλλουν το χάος και την αγριότητα. Οι τοπικοί πληθυσμοί θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους στις κυβερνήσεις τους οι οποίες θα είναι ανίκανες να απαντήσουν στη βία με μεγαλύτερη βία. Οι τζιχαντιστές θα πρέπει τότε να επωφεληθούν από το χάος ώστε να κερδίσουν την λαϊκή υποστήριξη και να εμφανιστούν ως η μόνη εναλλακτική λύση. Τότε θα επαναφέρουν την ασφάλεια, τις κρατικές υπηρεσίες και θα διανείμουν τρόφιμα και φάρμακα. Θα διαχειριστούν το χάος και θα κερδίζουν όλο και περισσότερα εδάφη, οι τζιχαντιστές θα γίνουν ο πυρήνας του νέου χαλιφάτου. Είτε με πίστη είτε με τη βία, οι τοπικοί πληθυσμοί θα αποδεχθούν την ισλαμική διακυβέρνηση.
Ας σημειωθεί ότι στην παρούσα φάση όλα τα παραπάνω έχουν ήδη γίνει και το Χαλιφάτο έχει ανακηρυχθεί.

Τι είναι όμως το χαλιφάτο;

Με τον όρο χαλιφάτο εννοείται το πολιτικό-θρησκευτικό κράτος, ιστορική πλέον μορφή κεντρικής διακυβέρνησης του Ισλάμ, που διαμορφωνόταν από τη μουσουλμανική κοινότητα τη γη και τους διαφορετικούς λαούς που είχε υπό την κυριαρχία της η ισλαμική αυτοκρατορία, κατά τους αιώνες που ακολούθησαν τον θάνατο του προφήτη Μωάμεθ το 632. Το όνομα αντλείται από την Αραβική λέξη χαλίφα (χαλίφις) που σημαίνει «υπηρέτης του θεού» ή «διάδοχος του Προφήτη του». Προτεραιότητες αυτής της κεντρικής διακυβέρνησης ήταν η επιβολή του νόμου (σαρία), η άμυνα και η επέκταση της επικράτειας του Ισλάμ, και η γενική επίβλεψη σε οικονομικά θέματα. Παρόλο που δεν ήταν πνευματικό λειτούργημα, ο θεσμός του χαλιφάτου ήταν εμποτισμένος με πολιτικό και θρησκευτικό συμβολισμό, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε στην ενότητα του μουσουλμανικού κόσμου.

isis-execution

Η διεθνοποίηση του τρόμου
Ο άλλος άξονας της στρατηγικής του ΙSIS είναι η διεθνοποίηση του τρόμου. Η οργάνωση αρχικά κατέλαβε τα πρώτα εδάφη με σουνίτες Άραβες στο Ιράκ. Στη συνέχεια άρχισε να καταλαμβάνει ζώνες συνοριακές με τη Συρία, την Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία. Ταυτόχρονα άρχισε να προκαλεί τη Δύση κάνοντας επιθέσεις σε μειονότητες, χριστιανούς, γυναίκες κλπ. ενώ άρχισε και τις επιθέσεις στο εξωτερικό. Οι δράσεις αυτές συνοδεύονται από προπαγάνδα που δίνει έμφαση στην αποικιοκρατία και προσπαθεί να εμφανίσει τους μουσουλμάνους ως αιώνια θύματα της Δύσης ώστε να κάνει τις δυτικές χώρες να αντιδράσουν.
Και εν μέρει το πέτυχε, γιατί η Δύση απάντησε δημιουργώντας μια Στρατιωτική Συμμαχία υπό τον έλεγχο των Αμερικανών.

Η θρησκεία και η βία
Το «κυβερνητικό πρόγραμμα» των ισλαμιστών είναι να αναπτύξουν τη μαζική θρησκευτικότητα, να κάνουν τη θρησκεία μια πολιτική και κοινωνική προτεραιότητα, να εκπαιδεύσουν στρατιωτικά τους νέους και να δημιουργήσουν μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία.

isis

Το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι μια ομάδα ψυχοπαθών σε έκσταση. Είναι μια θρησκευτική και στρατιωτική οργάνωση η οποία διαθέτει εκπαιδευμένους ηγέτες και έχει συγκεκριμένη στρατηγική στην υπηρεσία ενός ιερού πολέμου, όπως γράφει χαρακτηριστικά το έγκυρο σάιτ Slate, σε ανάλυσή του μετά το μακελειό στο Παρίσι, στις 13 Νοεμβρίου 2015.
Η Δύση δεν γνωρίζει καλά τους λόγους που οδήγησαν στην έκρηξη του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Δεν κατανοεί επίσης πώς ο λόγος των τζιχαντιστών μπορεί να προσελκύει νέους ούτε καταλαβαίνει το μίσος και τη δίψα για εκδίκηση που έχουν απέναντι στη Δύση.

beheadings-egypt-isis

«Θα κατακτήσουμε τη δική σας Ρώμη, θα σπάσουμε τους σταυρούς σας και θα κάνουμε τις γυναίκες σας σκλάβες» δηλώνει ο Abou Muhammad al-Adni, ο εκπρόσωπος του Ισλαμικού Κράτους. «Κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτή τη φορά, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα τα καταφέρουν και θα πουλήσουν τα παιδιά σας στην αγορά σκλάβων…», πρόσθετε.

Ποιος χρηματοδοτεί το Ισλαμικό Κράτος;

isis_2949475b

Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι αναζωπύρωσε τη συζήτηση γύρω από το Ισλαμικό Κράτος, το αποκαλούμενο ISIS. Μπορεί οι ειδήσεις από τη Συρία, το Ιράκ και άλλες περιοχές όπου επιχειρεί το Κράτος να αποτελούσαν καθημερινό φαινόμενο, μετά την επίθεση όμως στην καρδιά της Ευρώπης πολλοί αναρωτιούνται για άλλη μια φορά: Πώς ακριβώς κατορθώνει να χρηματοδοτεί η οργάνωση όλες αυτές τις επιχειρήσεις, να συντηρεί το στρατό και να εφοδιάζεται με οπλισμό για να διεξάγει τον πόλεμο; Οι εκτιμήσεις πολλές και αν και καμία από αυτές δεν μπορεί να εξηγήσει απόλυτα το φαινόμενο ISIS, η σύνθεση όλων των παρακάτω ίσως το κατορθώνει.

Για να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα της οικονομικής δύναμης που διαθέτουν οι υπεύθυνοι του Ισλαμικού Κράτους, πηγές στο CNN αναφέρουν πως μόνο από τα αποθέματα πετρελαίου στις περιοχές του Ιράκ που έχουν καταλάβει ανέρχεται σε 1 με 2 εκατ. δολάρια την ημέρα, αν και ο αριθμός αυτός δεν επιβεβαιώνεται.

Πετρέλαιο από τις περιοχές που έχει καταλάβει

maxresdefault

Οι μαχητές του ISIS δουλεύουν συστηματικά για την ανάκτηση όλο και περισσότερων βαρελιών πετρελαίου, το οποίο και διοχετεύουν στη γύρω αγορά, αλλά και για τις ανάγκες του ίδιου του Κράτους. Πρόκειται για πετρελαιοπηγές που κατέλαβαν στο βόρειο Ιράκ και το βόρειο τμήμα της Συρίας. Όπως αναφέρει το CNN, μέχρι πρόσφατα το πετρέλαιο διοχετευόταν σε περιοχές της νότιας και ανατολικής Τουρκίας, όπου το λαθρεμπόριο καυσίμων είναι μια συνήθης πρακτική. Πηγές μάλιστα αναφέρουν πως το πετρέλαιο αυτό έφτανε ακόμη και στα χέρια Κούρδων ανταρτών, οι οποίοι έχουν βρεθεί απέναντι στους Τζιχαντιστές το τελευταίο διάστημα.

Το ISIS εξάγει αυτή τη στιγμή 9000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα τα οποία διαθέτει προς 25 με 45 δολάρια. Μέρος από αυτό φτάνει σε Κούρδους της μεσαίας τάξης στην Τουρκία, ενώ άλλο αξιοποιείται εντός Συρίας από τους υποστηρικτές του Άσαντ με αντάλλαγμα βαρύ οπλισμό. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, τα παραδείγματα από πολεμικές συρράξεις έχουν αποδείξει πως οι οικονομικές συναλλαγές ακόμη και μεταξύ των δύο αντιτιθέμενων πλευρών.

Φυσικά, η κυβέρνηση Ερντογάν δηλώνει πως έχει κατορθώσει να αναχαιτίσει αυτές τις συναλλαγές στην επικράτειά της, ενώ και οι δυνάμεις των Αμερικανών που δρουν στο Ιράκ και τη Συρία έχουν κατορθώσει όπως ισχυρίζονται να καταστρέψουν βάσεις αποθήκευσης πετρελαίου της οργάνωσης προκειμένου να ανακόψουν τη χρηματοδότησή της.

Δωρεές φανατικών Μουσουλμάνων από τις πλούσιες χώρες του Κόλπου

bert

Είναι αλήθεια πως ως μονάδες, επιφανείς Μοσυουλμάνοι από τις βυθισμένες στα πετροδόλαρα χώρες του κόλπου έχουν στηρίξει την προσπάθεια δημιουργίας ενός χαλιφάτου στην περιοχή. Πολλοί από αυτούς, σύμφωνα με πηγές του BBC, έφτασαν ακόμη και μέχρι τα σύνορα με την Τουρκία κουβαλώντας τσάντες γεμάτες εκατομμύρια δολάρια, τα οποία έμελλε να δωρίσουν στους μαχητές του ISIS. Πρόκειται για μια πρακτική ιδιαίτερα διαδεδομένη το 2012 και το 2013, το οποίο όμως μοιάζει να έχει «ξεφουσκώσει» καθώς περνά ο χρόνος και περιορίζεται σε ένα πολύ μικρό ποσοστό όσων κερδίζει το ισλαμικό κράτος από διάφορες άλλες δραστηριότητες.

Ο διευθυντής του προγράμματος αντιμετώπισης της τρομοκρατίας στην Ουάσιγκτον Matthew Levitt σημειώνει πως πρόκειται για την πιο «πιο αποτελεσματικά χρηματοδοτούμενη οργάνωση που υπήρξε ποτέ». Ο Levitt που μιλάει στο αμερικανικό δίκτυο CNN είναι ειδικός αναλυτής σε θέματα τρομοκρατίας και επιβεβαιώνει τις αναφορές πως βαθύπλουτοι οπαδοί του εγχειρήματος από χώρες όπως το Κατάρ και το Κουβέιτ φαίνεται να έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να χρηματοδοτήσουν το ISIS.

Η μανία του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας να πέσει το καθεστώς Άσαντ

asantok1501

Πέραν όμως της άμεσης οικονομικής ενίσχυσης των Τζιχαντιστών, αναλυτές από το BBC σημειώνουν πως τα μουσουλμανικά κράτη του Κόλπου είχαν και ένα ακόμη πολύ σημαντικό συμφέρον από την ανάδυση του ISIS: το χρήμα και την πολιτική επιρροή. Οι θρησκευτικές σχέσεις με ένα ακραίο ισλαμικό στοιχείο που παράλληλα ενεργεί ενάντια στα συμφέροντα του Ιράν, αποτελούν το συνδυασμό που μπορεί να στρέψει την προσοχή και το ενδιαφέρον πολλών από τη Σαουδική Αραβία και τις χώρες τους Κόλπου να αρχίσουν το παιχνίδι με τη φωτιά.

Αν και δύσκολο κάποιος με σώας τα φρένας να μπορέσει να υποστηρίξει τα φρικιαστικά εγκλήματα των Τζιχαντιστών, η ιδέα της εγκαθίδρυσης ενός χαλιφάτου στην περιοχή δεν είναι το ίδιο ενοχλητική. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα κράτη αυτή στήριξαν ευθέως οικονομικά το Ισλαμικό Κράτος προκειμένου να προωθήσουν τις επιδιώξεις του; Η απάντηση είναι όχι. Όμως, στενόμυαλες πολιτικές γέμισαν το οπλοστάσιο του ISIS με οπλισμό χρηματοδοτημένο από το Κατάρ για παράδειγμα. Αντίστοιχα και η Σαουδική Αραβία διεξήγαγε μια πολιτική με στόχο τους Σιΐτες του Ιράν που ενδεχομένως να γέμισε τα θησαυροφυλάκια των τρομοκρατών με χρήματα ή πολεμοφόδια.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως υπό αμφισβήτηση τέθηκαν και σειρά ενεργειών της Τουρκίας, με μεταφορά όπλων και χρημάτων στο Ιράκ μέσω τουρκικών συνόρων και μάλιστα με την υποστήριξη του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας. Είναι γνωστή η υπόθεση των φορτηγών του τουρκικού στρατού που σύμφωνα με τους επίσημους ισχυρισμούς μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Συρία, ενώ στην πραγματικότητα ήταν φορτωμένα με βαρύ οπλισμό με προορισμό τις περιοχές που έλεγχε το Ισλαμικό Κράτος.

Η προσφιλής εγκληματική δραστηριότητα των μελών του Ισλαμικού Κράτους

isis-execution

Πέραν από τις δωρεές, αλλά και την εκμετάλλευση του μαύρου χρυσού που έπεσε στα χέρια τους μετά την κατάληψη εδαφών σε Συρία και Ιράκ, όλοι όσου συμμετέχουν στο Ισλαμικό Κράτος δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι μέλη μιας ομάδας που θριάμβευσε ως κομμάτι του οργανωμένου εγκλήματος στην περιοχή. Το ISIS γεννήθηκε από άτομα με έντονα παραβατική συμπεριφορά στις γειτονιές του διαλυμένου Ιράκ, μετά την πτώση του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν ως συνέπεια των πολεμικών επιχειρήσεων της Αμερικής και των συμμάχων της. «Θυμηθείτε πως το Ισλαμικό Κράτος η αποκαλούμενη ISIS, είναι μια σύμπραξη του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ, της ιρακινής Αλ Κάιντα, του δικτύου Ταγουίντ και Ζαρκουάι. Όλες οι οργανώσεις αυτές χρηματοδοτούνταν αρχικά μέσω του εσωτερικού εγκλήματος και παράνομης δραστηριότητας στα σύνορα του Ιράκ» σημειώνει ο Levitt.

Τα αμέτρητα χρόνια αποσταθεροποίησης της περιοχής, με ευθύνη όλων των «παικτών» στη σκακιέρα της πολύπαθης μέσης Ανατολής, ενίσχυσαν τόσο την αποτελεσματικότητα, όσο και την ευρηματικότητα των μελών της οργάνωσης στο να βρίσκουν τρόπους να εξασφαλίζουν πόρους για να χρηματοδοτούν το σκοπό τους. Φυσικά, όταν από εγκληματική οργάνωση ενός υπό διάλυση κράτους, μετατρέπεσαι στον νούμερο ένα κίνδυνο παγκοσμίως, οι τακτικές και οι ανάγκες αυξάνουν και τα μέσα που μεταχειρίζεται κανείς σε εθνικό επίπεδο δεν αρκούν.

Η οικονομία του πολέμου

116646

Τέλος, φαίνεται πως οι επιτυχημένες πολεμικές επιχειρήσεις των Τζιχαντιστών και η εγκαθίδρυση του κράτους, έχουν δημιουργήσει ένα δίκτυο οικονομίας που αποφέρει επίσης σημαντικά οφέλη. Αν κάποιος επιθυμεί να έχει επιχειρηματική δραστηριότητα εντός των εδαφών του ISIS πρέπει να πληρώσει φόρο. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που κάποιο φορτηγό επιθυμεί να περάσει από οδικό δίκτυο που ελέγχεται από τους Τζιχαντιστές κοκ.

Το BBC αναφέρει πως το Ισλαμικό Κράτος έχει βάλει τις βάσεις για κρατικές υποδομές, όπως υπουργεία, δικαστήρια και φυσικά σύστημα φορολόγησης. Οι Τζιχαντιστές ανέπτυξαν μια πολύ αποτελεσματική φόρμουλα σε κάθε πόλη και χωριό που κατελάμβαναν. Πρώτο τους μέλημα ήταν να εξασφαλίσουν τις πηγές νερού, τροφοδοσίας και καυσίμων της περιοχής, προχωρώντας σε κεντρική διανομή κάθε αγαθού και καθιστώντας τον τοπικό πληθυσμό και την επιβίωσή του εξαρτώμενο από τη διοίκηση.

Εκείνο που προκύπτει σε κάθε περίπτωση είναι πως οι δεσμοί, αλλά και οι μέθοδοι που μεταχειρίζονται έχουν δημιουργήσει πολλαπλές διαύλους οικονομικής ενίσχυσης που μοιάζουν εξαιρετικά δύσκολα να απομονωθούν και να αποκοπούν. Με άλλα λόγια οι δίοδοι του μαύρου χρυσού, οι πολιτικές εμπάθειες και οι στενόμυαλες πολιτικές ανατολής και δύσης εξέθρεψαν τον ιδανικό «αντίπαλο», τον οποίο τώρα όλοι αφορίζουν, όμως μοιάζει δύσκολο να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά, χωρίς να κινδυνεύσουν και να χαθούν χιλιάδες ζωές αθώων.

Όλα ομως ξέσπασαν την 11η Σεπτεμβρίου 2001: με το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, 19 τρομοκράτες, που συνδέονταν με την οργάνωση Αλ Κάιντα, κατέλαβαν τέσσερα αεροπλάνα, με σκοπό να πραγματοποιήσουν επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον στόχων στις ΗΠΑ. Δύο από τα αεροπλάνα στα οποία εκδηλώθηκε αεροπειρατεία προσέκρουσαν στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, το τρίτο στοΠεντάγωνο, ενώ το τέταρτο συνετρίβη τελικά σε ανοικτό χώρο στην Πενσυλβάνια. Η 11ηΣεπτεμβρίου αποκλήθηκε ως «η ημέρα που άλλαξε τον κόσμο», καθώς πέρα από τους χιλιάδες θανάτους και καταστροφές που προκάλεσαν οι επιθέσεις αυτές στην καρδιά των ΗΠΑ, αποτέλεσαν τη «νομιμοποιητική βάση» για τις αμερικανικές εισβολές σε Αφγανιστάν και Ιράκ με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Ήταν νωρίς το πρωί της Τρίτης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 όταν ένα Boeing 767 της εταιρείας American Airlines προσέκρουσε στο βόρειο πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου της Νέας Υόρκης, προκαλώντας άμεσα το θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων και των εγκλωβισμό πολλών ακόμη στον ουρανοξύστη των 110 ορόφων. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθούσε ζωντανά από τους τηλεοπτικούς δέκτες την εκκένωση του κτιρίου, καθώς και του δίδυμού του, θεωρώντας πως επρόκειτο για ένα τραγικό δυστύχημα. Ωστόσο, 18 μόλις λεπτά πριν από την πρώτη επίθεση ένα δεύτερο Boeing 767 εμφανίστηκε στον ουρανό της Νέας Υόρκης και σύντομα κατέληξε στον δεύτερο Δίδυμο Πύργο. Η πρόσκρουση προκάλεσε τεράστια έκρηξη και συντρίμμια από τα κτίρια κατέκλυσαν τους γύρω δρόμους. Ήταν πλέον γεγονός: οι ΗΠΑ δέχονταν επίθεση.

Εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούσαν παγωμένοι τις εξελίξεις στη Νέα Υόρκη, όταν έφτασε η είδηση ότι ένα τρίτο αεροσκάφος συνετρίβη στη δυτική πλευρά του Πενταγώνου, προκαλώντας κατάρρευση τμήματος του τεράστιου τσιμεντένιου κτιρίου. Όπως έγινε γνωστό από τις αμερικανικές αρχές, 125 στρατιωτικοί και πολίτες σκοτώθηκαν από την επίθεση στο Πεντάγωνο, μαζί με τους 64 επιβαίνοντες στο αεροσκάφος.

Πίσω στη Νέα Υόρκη, επιβεβαιώνονταν οι χειρότεροι φόβοι. Ο νότιος πύργος κατέρρευσε και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης και καπνού κάλυψε την αμερικανική μεγαλούπολη. Λίγη ώρα αργότερα, ακολούθησε και ο άλλος πύργος κατέρρευσε, παρασέρνοντας στο θάνατο σχεδόν 3.000 ανθρώπους, μεταξύ αυτών και αστυνομικοί κα πυροσβέστες που βοηθούσαν στις επιχειρήσεις διάσωσης των εγκλωβισμένων.

Στο μεταξύ, το τέταρτο αεροπλάνο στο οποίο είχε εκδηλωθεί αεροπειρατεία συνετρίβη σε ανοικτή περιοχή στη νοτιοδυτική Πενσυλβάνια. Όπως ανακοινώθηκε αργότερα, η πτήση αυτή κατευθυνόταν προς την Ουάσινγκτον με πιθανό στόχο το Καπιτώλιο ή το Λευκό Οίκο, ενώ η αποτυχία των αεροπειρατών να φθάσει το αεροπλάνο στο στόχο του θεωρείται πως οφείλεται στους επιβάτες της πτήσης που προσπάθησαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του αεροσκάφους.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας, σε διάγγελμά του προς τον αμερικανικό λαό, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους διαμήνυσε πως «οι τρομοκρατικές επιθέσεις μπορεί να πλήξουν τα θεμέλια των μεγαλύτερων κτιρίων μας, αλλά δεν μπορούν να αγγίξουν τα θεμέλια των ΗΠΑ», ενώ προαναγγέλλοντας την αμερικανική απάντηση, τόνισε ότι«δεν θα γίνει διάκριση μεταξύ των τρομοκρατών που πραγματοποίησαν τις επιθέσεις και εκείνων που τους βοήθησαν».

Η υπό την ηγεσία των ΗΠΑ επιχείρηση «Enduring Freedom», με στόχο τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και ειδικά των Οσάμα Μπιν Λάντεν, ξεκίνησε μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα μετά τις επιθέσεις σε Νέα Υόρκη και Ουάσινγκτον, στις 7 Οκτωβρίου. Σε διάστημα μόλις δύο μηνών, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους είχαν ανατρέψει το καθεστώς των Ταλιμπάν. Ο πόλεμος όμως συνεχίστηκε, με αποτέλεσμα να καταστεί ο πιο μακροχρόνιος στον οποίο έχουν εμπλακεί οι ΗΠΑ από την εποχή του Βιετνάμ.

Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, που θεωρείται ως ο εγκέφαλος των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, εντοπίστηκε και δολοφονήθηκε τελικά στις 2 Μαΐου 2011 από τις αμερικανικές δυνάμεις σε κρυψώνα του στο Πακιστάν. Τον Ιούνιο του 2011, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε την έναρξη της επιχείρησης αποχώρησης των αμερικανών στρατιωτών από το Αφγανιστάν, η οποία έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί πλήρως το 2014.

15 Νοέμβριος, 2015.

Τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι, ‘παίζουν’ στις προεκλογικές αναμετρήσεις των Δημοκρατικών, για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.

Ο Γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς επέκρινε το Σάββατο την Χίλαρι Κλίντον- που επιδιώκει το χρίσμα των Δημοκρατικών- ότι η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, όταν ήταν πρόεδρος ο Κλίντον, έκανε την εμφάνισή του το ‘Ισλαμικό Κράτος’ ως  ‘Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε’, όπως δημοσιεύει το «Σκάι Νιουζ Αράμπια».

 

Ο Σάντερς  αναφερόμενος στις αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι με τους εκατοντάδες νεκρούς, δήλωσε ότι « η δημιουργία του ISIS ήταν ένα από τα χειρότερα λάθη εξωτερικής πολιτικής στη σύγχρονη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών».

Και συνέχισε: 

«Τονίζω, ότι αυτή η καταστροφική εισβολή στο Ιράκ, για κάτι που αντιτιθέμεθα σθεναρά, υπήρξε η αιτία να διαλυθεί η ισορροπία στην περιοχή, που οδήγησε στην εμφάνιση της Αλ Κάιντα και το λεγόμενο ‘Ισλαμικό κράτος’.

«Δεν πιστεύω ότι ένας λογικός άνθρωπος δεν θα συμφωνούσε ότι η εισβολή στο Ιράκ οδήγησε σε αυτό το τεράστιο επίπεδο αστάθειας που βλέπουμε τώρα».

Από την πλευρά της η Χίλαρι Κλίντον, η οποία συχνά περιγράφει ότι αυτή είναι μια λάθος εκτίμηση, απάντησε ότι «το ιστορικό πλαίσιο της τρομοκρατίας τοποθετείται πολλά χρόνια πριν από την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ».

 Οι φυλακές – κολαστήρια που έφτιαξε η CIA σε όλον τον κόσμο για να τιμωρήσει τους τρομοκράτες της 11ης Σεπτεμβρίου του 2οο1

filakes_1

Πριν από τρία χρόνια η ταινία Zero Dark Thirty, που απαθανάτιζε τον τρόπο που η CIA έφτασε στα ίχνη του διαβόητου αρχηγού της αλ Κάιντα Οσάμα Μπιν Λάντεν, είχε προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις.

Οι εισαγωγικές σκηνές που έδειχναν φρικτά βασανιστήρια αντιμετωπίστηκαν από κάποιους τηλεθεατές με περίσσια δυσπιστία, και από κάποιους αξιωματούχους, ειδικά της κυβέρνησης Μπους, με οργή και άρνηση. «Πως είναι δυνατόν η CIA να προχωράει σε τέτοιες βάρβαρες πράξεις», ήταν το ερώτημα που τριβέλιζε το μυαλό τηλεθεατών και σχολιαστών που αδυνατούσαν να πιστέψουν το μέγεθος της βαρβαρότητας που έφερε το κυνήγι μαγισσών που ξεκίνησε ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος υπό τον τίτλο «Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας».

Η πρόσφατη πετσοκομμένη και λειψή έκθεση της Γερουσίας (480 σελίδες σε σύνολο 6.000) για τις τεχνικές ανάκρισης που χρησιμοποίησε από το 2001 έως και το 2009 η κεντρική υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ όμως ξεκαθάρισε και τις τελευταίες αμφιβολίες, εκθέτοντας ταυτόχρονα όσους σχεδίασαν και υλοποίησαν αυτή την ανείπωτη φρίκη. Για την ακρίβεια, τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας είναι ακόμη χειρότερα από αυτά που γνωρίζαμε μέχρι τώρα:

Έγχυση υγρού αλλά και εισαγωγή αντικειμένων στον πρωκτό, «μπάνια» με παγωμένο νερό, εικονικοί πνιγμοί, στέρηση ύπνου έως και 180 ώρες, στέρηση τροφής, ρώσικη ρουλέτα (το γνωστό παιχνίδι με το όπλο) και άλλα παρόμοια.

Πέραν των βασανιστηρίων όμως, αυτό που προκαλεί τρομερή εντύπωση είναι το εύρος των χωρών που φιλοξένησαν τις μυστικές φυλακές της CIA. Η βάση του γκουαντάναμο στην Κούβα είναι γνωστή σε όλους, και εκεί βρίσκονται μερικές δεκάδες κρατούμενοι που περιμένουν να δικαστούν, αν ποτέ έχουν αποκτήσουν αυτή τη δυνατότητα.

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες του Μπαράκ να κλείσει τη φυλακή – σύμβολο των ηθών που εισήγαγε η κυβέρνηση Μπους στην αντιμετώπιση των κρατουμένων, το Γκουαντάναμο έχει παραμείνει ανοιχτό.

Η εν λόγω φυλακή ωστόσο δεν είναι παρά μονάχα η κορυφή του παγόβουνου καθώς αντίστοιχες εγκαταστάσεις λειτούργησαν σε δεκάδες χώρες, τα λεγόμενα στην αργκό των μυστικών υπηρεσιών «black sites».

Το πρώην ανατολικό μπλοκ συνεργάζεται πρόθυμα

αρχείο λήψης

Στην Πολωνία λόγου χάρη, όπως αναφέρει η έκθεση λειτούργησε μία εγκατάσταση υπό την ονομασία «Quartz». Έπειτα από χρόνια διαψεύσεων, ο πρώην πρόεδρος της χώρας Αλεξάντερ Κβασνιέσκι την Τετάρτη παραδέχθηκε την ύπαρξη της, λέγοντας ωστόσο πως δεν γνώριζε το τι συνέβαινε εκεί.

Χτισμένη σε μία απομακρυσμένο δάσος στη βορειοανατολική Πολωνία, η φυλακή αυτή υπήρξε χώρος ορισμένων αποτρόπαιων πρακτικών, που ώθησε μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να πάρει θέση, παρότι ποτέ δεν είδαν το φως της δημοσιότητας περισσότερες λεπτομέρειες. Η Πολωνία τελικά ζήτησε από τις ΗΠΑ έγγραφη διαβεβαίωσε πως οι πράκτορες της δεν βασάνιζαν κρατουμένους,ωστόσο η Ουάσινκτον ποτέ δεν υπέγραψε οποιοδήποτε έγγραφο.

Στη γειτονική Λιθουανία αντίστοιχη μυστική εγκατάσταση τέθηκε σε λειτουργία για δύο χρόνια, το 2004 και το 2005. Η τοποθεσία της αν μη τι άλλο περίεργη καθώς χτίστηκε σε μία πρώην καφετέρια στην πόλη Ανταβιλάι, που βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα Βίλνα.

Η χώρα της Βαλτικής έδωσε στη CIA το πράσινο φως για την κατασκευή αυτής της φυλακής του 2002 κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του Τζορτζ Μπους, με αντάλλαγμα την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, σύμφωνα με τον σταθμό ABC.

Χείρα βοηθείας στον Μπους και τη CIA έδωσε ακόμη ένας στενός σύμμαχος των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, η Ρουμανία. Η φυλακή υπό την κωδική ονομασία «Bright Light» λειτούργησε μέχρι το 2006 και στα μπουντρούμια της ορισμένους από τους πιο σημαντικούς υπόπτους για συμμετοχή στο τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Η εγκατάσταση αυτή βρισκόταν σε αστική και μάλιστα πυκνοκατοικημένη περιοχή, και συγκεκριμένα σε ένα συγκρότημα γραφείων στο Βουκουρέστι. Στα υπόγεια της εφαρμόστηκαν από τους πράκτορες της Υπηρεσίας ορισμένες από τις πιο απάνθρωπες τεχνικές όπως βιαιοπραγία και στέρηση ύπνου, ενώ τα κελιά ήταν τοποθετημένα πάνω σε ελατήρια με αποτέλεσμα οι κρατούμενοι να βρίσκονται συνεχώς εκτός ισορροπίας.

Τα κολαστήρια στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ

guantanamo-prison

Τα κολαστήρια της CIA δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το Αφγανιστάν. Εξάλλου ήταν η πρώτη χώρα που εισέβαλαν οι ΗΠΑ με σκοπό την ανατροπή των Ταλιμπάν από την εξουσία και την εξάλειψη της αλ Κάιντα όπου εκεί είχε τις βάσεις της και μεγάλο μέρος των υποστηρικτών της.

Η φυλακή Cobalt που χτίστηκε στην Καμπούλ το 2002 ήταν κυριολεκτικά βγαλμένη από το μεσαίωνα και την Ιερή Εξέταση. Σύμφωνα με την έκθεση της Γερουσίας, η εγκατάσταση έμοιαζε περισσότερο με μπουντρούμι: Βυθισμένοι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο στο σκοτάδι, οι κρατούμενοι έζησαν ορισμένες από τις πιο φρικιαστικές «ανακρίσεις» που έγιναν ποτέ. Εκεί χρησιμοποιήθηκε σχεδόν ολόκληρη η γκάμα των συμβουλών που έδιναν τα εγχειρίδια της CIA.

Από τη λίστα φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και το Άμπου Γκράιμπ στο Ιράκ, το πιο γνωστό κλουβί που κατασκευαστικέ. Αντικείμενο αποτροπιασμού πολλές φορές στο παρελθόν, η φυλακή λειτούργησε από το 2003 έως το 2006. Εκεί έγιναν πράξεις που έκαναν εκατομμύρια αμερικανούς να αισθανθούν ντροπή και που απαθανατίστηκαν στις διαβόητες φωτογραφίες που διέρρευσαν το κατά το πρώτο έτος λειτουργίας του.

Οι ανακριτές εξάντλησαν κάθε αρρωστημένο ένστικτό τους πάνω στους αδύναμους να αντιδράσουν «μαχητές του εχθρού» (όπως χαρακτηρίστηκαν) και οι εικόνες που έκαναν το γύρο του κόσμου ήταν χαρακτηριστικές. Γυμνοί ιρακινοί δεμένοι με λουριά, χτυπημένοι και ταπεινωμένοι σέρνονταν στο πάτωμα με τους βασανιστές να ποζάρουν περήφανοι που πολεμούσαν τους «τρομοκράτες».

Είναι άγνωστο πόσοι κρατούμενοι πέρασαν από αυτά τα κελιά των φυλακών (γνωστών και μη) που έχτισε η CIA στην επαύριο της 11ης Σεπτεμβρίου σε όλο τον κόσμο. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα αποτελέσματα της ισοπέδωσης της ανθρώπινης υπόστασης, της ταπείνωσης που προκάλεσαν τα φρικτά βασανιστήρια και του χάους που έφερε η εισβολή σε Αφγανιστάν και Ιράκ αρχίζουν να φαίνονται 13 χρόνια μετά.

Πόλεμος στο Ιράκ

syria-bombardismos-kompani

Ο Πόλεμος του Ιράκ αποτελεί στρατιωτική επιχείρηση, η οποία άρχισε στις 20 Μαρτίου 2003 από τις ΗΠΑ υπό την προεδρία του Τζορτζ Μπους του νεότερου και το Ηνωμένο βασίλειο υπό την πρωθυπουργία του Τόνι Μπλέρ , με στόχο την ανατροπή του τότε ηγέτη του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν. Αποτέλεσε μέρος του γενικότερου πολέμου κατά της τρομοκρατίας, τους πολέμους δηλαδή που διοργάνωσαν οι ΗΠΑ μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Ο πόλεμος στο Ιράκ χωρίζεται σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση ξεκινά με την εισβολή των Αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, στις 20 Μαρτίου 2003, και ολοκληρώνεται στα τέλη Απριλίου του 2003 με τα γεγονότα της πτώσης της Βαγδάτης στις 9 Απριλίου 2003 και την πτώση της κυβέρνησης Χουσεΐν. Ακολούθησε η σύλληψη των ηγετικών στελεχών της κυβέρνησης Χουσεϊν το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς και η σύλληψη του ίδιου του Χουσεΐν στις 13 Δεκεμβρίου του 2003, ο οποίος τελικά απαγχονίστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2006. Η δεύτερη και μακρύτερη φάση του πολέμου ξεκινά με την εξέγερση Ιρακινών κατά των δυνάμεων κατοχής και της νέας Ιρακινής κυβέρνησης το 2004. Η συνεχιζόμενη ένταση οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών από το Φεβρουάριο του 2006 έως τον Μάιο του 2008.

Στις 31 Αυγούστου 2010, ο νυν πρόεδρος (2010) των ΗΠΑ, Μπάρκ Ομπάμα κήρυξε το τέλος του πολέμου και διέταξε τους Αμερικανούς στρατιώτες να αποχωρήσουν από το Ιράκ. Οι τελευταίες Αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την χώρα τον Δεκέμβριο του 2011.

Στρατιώτες του ΟΗΕ

Τον Αύγουστο του 2003, ο ΟΗΕ αποφάσισε να στείλει στο Ιράκ 1.500 στρατιώτες. Μέχρι τις αρχές του 2008, με την σημαία του ΟΗΕ πολεμούσαν δυνάμεις από τα Φίτζι, καθώς επίσης και στρατιωτικοί παρατηρητές από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Δανία, την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία. Πριν από αυτό, με την σημαία του ΟΗΕ υπηρετούσαν οι στρατοί της Γεωργία (η οποία αποσύρθηκε μετά την αρχή του πολέμου στην νότια Οσετία και της Ρουμανίας.

Α’ Πόλεμος του Κόλπου

Ο πρόεδρος του Ιράκ, Σαντάμ ΧουσεΐνΟ πρόεδρος του Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν

Στις 2 αυγούστου 1990 το Ιράκ εισέβαλε και κατέλαβε το Κουβέιτ. Σχεδόν αμέσως σχηματίστηκε μια συμμαχική δύναμη 35 κρατών, με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η οποία απελευθέρωσε το Κουβέιτ στις 27 φεβρουαρίου 1991. Αυτός είναι με δυο λόγια ο Α’ Πόλεμος του Κόλπου (Περσικού), η «Μητέρα όλων των Μαχών» για τον ηγέτη του Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν, η «Επιχείρηση: Καταιγίδα της Ερήμου», σύμφωνα με τη στρατιωτική ορολογία. Ήταν ο πρώτος τηλεοπτικός πόλεμος της ιστορίας, αφού χάρις στο CNN μπήκε σε κάθε σπίτι κι έγινε τηλεοπτικό θέαμα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση, εξαιτίας του δεκαετούς ιρανο-ιρακινού πολέμου και των χαμηλών τιμών του πετρελαίου. Όταν το Κουβέιτ ανακοίνωσε την αύξηση της παραγωγής του κατά 40%, το Ιράκ ξεσήκωσε τον κόσμο ότι οι γείτονές του κάνουν γεωτρήσεις για πετρέλαιο υπό κλίση κι έτσι κλέβουν το δικό του πετρέλαιο. Ήταν η αφορμή για την εισβολή και την κατάληψη του μικροσκοπικού εμιράτου από το Ιράκ, που πάντα το θεωρούσε τμήμα της επικράτειάς του. Ο Σαντάμ προχώρησε στο εγχείρημά του, πιστεύοντας ότι έχει την ανοχή των Αμερικανών, αφού, όπως αποκάλυψαν αργότερα οι New York Times, σε συνάντησή του με την αμερικανίδα πρεσβευτή στη Βαγδάτη Έιπριλ Γκιλέσπι, αυτή δεν έδειξε ενδιαφέρον για τη διαμάχη Ιράκ – Κουβέιτ.

Μέσα σε λίγες ώρες από την εισβολή των Ιρακινών στο Κουβέιτ, οι ΗΠΑ προσέφυγαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας και πέτυχαν την έκδοση της Απόφασης 660, με την οποία καταδικαζόταν η εισβολή και αξιωνόταν η απόσυρση των ιρακινών δυνάμεων (3 αυγούστου 1990). Ανάλογη απόφαση πήρε και ο Αραβικός Σύνδεσμος την ίδια μέρα, ενώ στις 6 αυγούστου με νεώτερη απόφασή του (661) το Συμβούλιο Ασφαλείας επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στο Ιράκ. Παράλληλα με τις διπλωματικές προσπάθειες, οι ΗΠΑ άρχισαν να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις στη Σαουδική Αραβία, φοβούμενες νέα εισβολή του Ιράκ στην πρώτη πετρελαιοπαραγωγό χώρα του κόσμου, με την οποία είχε διαφορές.

Στις 29 Νοεμβρίου 1990, το Συμβούλιο Ασφαλείας άναψε το «πράσινο φως» για στρατιωτική επέμβαση στο Κουβέιτ, δίνοντας προθεσμία έως τις 15 Ιανουαρίου 1991 στο Ιράκ να αποσύρει τις δυνάμεις του από το εμιράτο. Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ δια του Υπουργού Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ συγκροτούσαν μία στρατιωτική δύναμη από 35 χώρες για να επιβάλλουν με τη χρήση βίας τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Την αποτελούσαν όλες οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις, χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αραβικά κράτη και η Ελλάδα, που απέστειλε μία φρεγάτα στον Κόλπο και παρείχε στρατιωτικές διευκολύνσεις κυρίως με τη Βάση της Σούδας.

Μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 1991 που έληγε το τελεσίγραφο του ΟΗΕ έγιναν κάποιες χλωμές ειρηνευτικές προσπάθειες, αλλά προσέκρουσαν στην άρνηση του Ιράκ, που ήθελε να εξαργυρώσει τη δική του αποχώρηση από το Κουβέιτ με την απόσυρση των Ισραηλινών από τα κατεχόμενα συριακά και παλαιστινιακά εδάφη. Ο Σαντάμ επεδίωκε να φανεί ως ήρωας στα μάτια των Αράβων. Στις 12 Ιανουαρίου 1991 ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος έλαβε από το Κογκρέσο την εξουσιοδότηση για την ανάμιξη των αμερικανικών δυνάμεων στον επικείμενο πόλεμο, με αρκετούς εθνοπατέρες να διαφωνούν (52 – 47 στη Γερουσία και 250 – 183). Οι πληγές του Βιετνάμ δεν είχαν επουλωθεί ακόμα.

Τις παραμονές του πολέμου η Συμμαχία είχε αναπτύξει στον Κόλπο μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη, με όπλα νέας τεχνολογίας, τα λεγόμενα «έξυπνα» όπλα, για χειρουργικά πλήγματα ακριβείας. Με αρχηγό τον αμερικανό στρατηγό Νόρμαν Σβάρτζκοπφ, η συμμαχική δύναμη αριθμούσε 1.000.000 στρατιώτες, 1.820 αεροσκάφη, 3.318 τανκς, 8 αεροπλανοφόρα και μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων. Στην αντίπερα όχθη, ο Σαντάμ είχε στη διάθεσή του 260.000 μάχιμους άνδρες και άλλους 800.000 σε εφεδρεία, 649 αεροσκάφη και 5.000 τανκς. Η υπεροχή των συμμαχικών δυνάμεων υπερτερούσε ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά.

Τα ελικόπτερα «Απάτσι» έδωσαν το σύνθημα της επίθεσης στις 2:38 π.μ. ώρα Βαγδάτης της 17ης Ιανουαρίου 1991, καταστρέφοντας εγκαταστάσεις ραντάρ των Ιρακινών. Ακολούθησαν συνεχείς έξοδοι πολεμικών αεροσκαφών, που βομβάρδισαν αεροδρόμια και στρατηγικούς στόχους. Την ίδια στιγμή, η Βαγδάτη βομβαρδιζόταν με πυραύλους «Τόμαχοουκ» και η εικόνα αυτή έκανε το γύρο του κόσμου μέσω του CNN. Πέντε ώρες μετά την πρώτη συμμαχική επίθεση, ο Σαντάμ Χουσεΐν σε ραδιοφωνικό μήνυμά του διακήρυττε ότι «η μεγάλη μάχη, η μητέρα όλων των μαχών ξεκίνησε. Η αυγή της νίκης πλησιάζει».

Την πρώτη εβδομάδα των αεροπορικών επιχειρήσεων, το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής υποδομής του Ιράκ είχε καταστραφεί. Σχεδόν ανέπαφη έμεινε μόνο η πολεμική αεροπορία και αυτό γιατί μετακόμισε στο γειτονικό Ιράν. Πονοκέφαλο για τους Συμμάχους αποτελούσαν οι πύραυλοι «Σκουντ», οι οποίοι, παρότι απαρχαιωμένης τεχνολογίας, έκαναν τη δουλειά τους. Την πρώτη βραδιά της επίθεσης έπληξαν το Ισραήλ και προκάλεσαν τον θάνατο δύο ατόμων και πολλές ζημιές. Ήταν μια προσπάθεια του Σαντάμ να βγάλει το Ισραήλ στον πόλεμο και να διασπάσει τη Συμμαχία, που είχε στις τάξεις της και αραβικές χώρες. Στις 25 Φεβρουαρίου έπληξαν μια αμερικανική στρατιωτική βάση στη Σαουδική Αραβία και προκάλεσαν το θάνατο 28 στρατιωτικών.

Μετά την επιτυχία των εναέριων επιθέσεων ήλθε η σειρά των χερσαίων επιχειρήσεων για την ανακατάληψη του Κουβέιτ. Διήρκεσαν μόλις 100 ώρες (24 – 27 φεβρουαρίοτ 1991), προς μεγάλη έκπληξη των αμερικάνων στρατιωτικών, δείγμα της ανυπαρξίας της πολυδιαφημισμένης στρατιωτικής μηχανής του Σαντάμ. Στο διάστημα αυτό οι χερσαίες δυνάμεις των Συμμάχων απελευθέρωσαν το Κουβέιτ και έφθασαν 240 χιλιόμετρα από τη Βαγδάτη.

Ο Τζορτζ Μπους στη Σαουδική Αραβία

Στο σημείο αυτό, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους κήρυξε κατάπαυση του πυρός και ο πόλεμος έλαβε τέλος (27 Φεβρουαρίου 1991). Στην απορία πολλών γιατί δεν κατέλαβε τη Βαγδάτη για να ανατρέψει τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο πατήρ Μπους απάντησε ότι ήθελε να κρατήσει ζωντανή τη Συμμαχία και δεν επιθυμούσε περαιτέρω ανθρώπινες απώλειες, που θα ήταν αχρείαστες. Άλλωστε και η εντολή που είχε από τον ΟΗΕ ήταν να απελευθερώσει μόνο το Κουβέιτ. Η ανατροπή του Σαντάμ θα ήταν έργο του γιου του, στον Β’ Πόλεμο του Κόλπου (2003).

Οι απώλειες για τους Συμμάχους ήταν μικρές (358 νεκροί, 776 τραυματίες και 41 αιχμάλωτοι) και πολύ μεγάλες για τους Ιρακινούς (25.000 νεκροί στρατιωτικοί, 100.000 άμαχοι, 75.000 τραυματίες και 63.000 αιχμάλωτοι). Ο Α’ Πόλεμος του Κόλπου είχε τις εξής συνέπειες:

  • Απελευθέρωση του Κουβέιτ.
  • Μεγάλες απώλειες και καταστροφές σε Ιράκ και Κουβέιτ.
  • Κούρδοι και Σιίτες γνώρισαν στη συνέχεια μεγάλη καταπίεση από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν.
  • 400.000 άνθρωποι εκδιώχθηκαν από το Κουβέιτ ως συνεργάτες των ιρακινών εισβολέων (ανάμεσά τους και μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων).
  • Κυρώσεις κατά του Ιράκ από τον ΟΗΕ.
  • Το αμερικανικό γόητρο ανυψώθηκε για πρώτη φορά μετά το Βιετνάμ.
  • Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία έγινε μόνιμη στην περιοχή.
  • Κόστισε 61,1 δισεκατομμύρια δολάρια .Οι Αμερικανοί κατέβαλαν τα 9 δισεκατομμύρια και οι Σύμμαχοι τα υπόλοιπα.
Advertisements

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: